24/9/10

400 - O título ao fin





Nada más llegar, ya estabas tú, esperándome. Y ya nunca me has abandonado.

Has tomado innumerables nombres, pero siempre has estado a mi lado, detrás, delante pero siempre conmigo. Conmigo aún cuando yo estuviera ciego a tu presencia, como lo he estado ante tantas cosas bellas.

Juntos, hemos acariciado las hojas tiernas de las hayas y abedules en primavera, las fuertes del roble o de la encina en el verano.

Hemos jugado con las hojas pardas del otoño, y las amarillas, y las rojas. Todas. Todas me las has traído a mis pies, a mis manos. Todas, todas las has hecho bailar para mí cuando lo he querido. Y en invierno me has silbado entre las ramas retorcidas de los tejos y enebros.

A veces has helado mis manos, otras quemado mi piel. Pero, las más de las veces, suavizado mi existencia.

¿Recuerdas?. Me has traído todas las fragancias. La menta bajo mis pies cuando no la hierbaluisa al roce de mis manos. La lavanda en la montaña, el musgo y…las flores.

También me has traído lo que nunca te he pedido pero, he de perdonarte esos pequeños defectos. Siempre he entendido que tú no podías escoger. Los olores que sabías que no habrían de gustarme a veces te eran impuestos

Vienes y vas por donde quieres. Y vienes. Si Este, cortas mis sienes y me haces apretar los dientes. Cuando Sur, desatas mi locura, siempre en el borde del abismo. Si Norte, enfrías mi ardor y templas los desatinos. Y cuando Oeste, calas mis huesos y agradezco la lluvia que crea vida.

Hemos viajado juntos. En el mar has creado montañas en las que he visto cabalgar los peces voladores. En la montaña has dibujado mares con las nubes, mientras me dejabas dibujar mis sentimientos más ocultos. Y yo he estado siempre allí. Mar o montaña, sintiéndote.

Jugando, me he dejado caer contra ti, y me has soportado. Me has empujado, cuando lo necesitaba. Me has frenado cuando era necesario. ¿Qué más has hecho por mí?

Te aguardo al final. Llevarás mis cenizas a lo más alto de la montaña. Me pasearás por los cielos y, suavemente, me dejarás caer en todo los lugares que he querido. Y, de vez en cuando, soplarás huracanado para revolver mis cenizas, y con ellas atizar el fuego de una nueva vida.

V I E N T O
Nada máis chegar, xa estabas ti, agardándome. E xa nunca me abandoaches.

Colliches innumerables nomes, pero sempre estiveches ao meu carón, detrás, diante pero sempre comigo. Comigo aínda cando eu estivera cego á túa presenza, como o esiven diante de tantas cousas belas.

Xuntos acariñamos as follas tenras das faias e bidueiras na primavera, as fortes do carballo ou da aciñeira no verán.

Xogamos coas follas pardas do outono, e as amarelas e as vermellas. Todas. Todas trouxéchesmas aos meus pés, ás miñas mans. Todas, todas fixéchelas bailar para min cando quixen. E no inverno asubiáchesme entre as pólas retortas dos texos e dos cimbros.

Ás veces xeaches as miñas mans. Outras queimaches a miña pel. Pero as máis delas, suavizaches a miña existencia.

Lembras? Trouxéchesme tódolos recendos. A menta baixo os meus pés, cando non a herba luísa ao rozamento das miñas mans. A lavanda na montaña, o brión e... as flores.

Tamén me trouxeches o que nunca che pedín pero déboche perdoar eses pequenos defectos. Sempre entendín que ti non podías escoller. Os arumes que sabías que non me gustarían ás veces éranche impostos.

Vés e vas por onde queres. E vés. Se Leste, cortas as miñas tempas e fasme apretar os dentes. Cando Sur, desatas a miña loucura, sempre ao bordo do abismo. Se Norte, arrefrías a miña ardentía e amornas os desatinos. E cando Oeste, penetras os meus ósos e agradezo a chuvia que crea vida.

Viaxamos xuntos. No mar creaches montañas nas que vin cabalgar peixes voadores. Na montaña debuxaches mares coas nubes, mentres me deixabas debuxar os meus sentimentos máis agochados. E eu sempre estiven alí. Mar ou montaña, sentíndote.

Xogando deixeime derrubar contra ti e soportáchesme. Empurráchesme cando o precisaba. Freáchesme cando era preciso. Que máis fixeches por min?

Agárdote ao final. Levarás as miñas cinsas ao máis alto da montaña. Pasearasme polos ceos e, suavemente, espallarasme por tódolos lugares que quixen. E, de vez en cando, soprarás furacanado para revolver as miñas cinsas, e con elas avivar a cacharela dunha nova vida.

VENTO



Concha, paseando por mis blogs, se encontró con este texto.
Tuvo la gentileza de traducirlo al gallego para vosotros... y para mi, claro.
Me sorprende encontrármelo de nuevo cuando han pasado
casi tres años justos desde su publicación en "Solo Para Ti" (16.09.07)
y fue uno de mis primeros escritos... el sexto.

Ahora sigo viéndolo, al viento,
como acaricia las hojas de un fresno que me espera.

Gracias Concha


◄ 400 ►
El título al final • CR092/100924 ©
080829-P1010341-Ráfagas ©
el post original está aquí: Solo Para Ti
y Concha está en A nena do paraugas y en Desde a gaiola

16/9/10

398 - Charranes sobre gris y negro





En aquellos días, cuando el sol se dejaba acariciar por aquella arena blanca, frente a unas aguas atlánticas que todavía recordaban haber sido mediterráneas, una colonia de charranes disponía de Ilha Formosa como su paraíso natural.

Un intruso, sin más ánimo que recorrer unos kilómetros de playa, en soledad casi absoluta, recoger algunas pechinas, encontrar la concha de aquella enorme tortuga en estado de descomposición, invadió sus lugares, lugares donde anidaban. Eran arenas calientes, más que cálidas. Tal vez eso era lo que les gustaba.

Sincronizadas, aquellas aves lanzaron violentos ataques, vuelos en picado o rasantes sobre el intruso. Éste, en represalia, desenfundó... y disparó. Se los trajo como trofeos. Desde entonces, 2008, están enjaulados en una foto, la foto que acompaña este breve texto, para que todo aquel que lo desee, los libere en sus casas.

Y es que... resulta que el intruso comprende que ellos, los charranes, hacían lo que tenían que hacer.

Más tarde, en el anochecer acompañado, lo recordaba, con su café y tarta de améndoa, mientras los pechineros y otros pescadores contaban viejas historias iluminadas por algo de luna, luz de antiguas farolas, tamizado todo por las delicadas hojas y flores de las albicias.


◄ 398 ►
Sobre gris y negro • CR091/100916 ©
081225-P1020193 - Pasando sobre gris y negro-W © fotocomposición

unos charranes procedentes de Ilha Formosa – El Algarve - Portugal
pasando sobre una fachada vandálicamente agredida, de un edificio de El Sardinero – Santander



10/9/10

396 - Alcachofa



no todo el mundo sabía que era una flor
una flor comestible

simplemente eso
comestible


sin embargo ella
sabía que era hermosa

simplemente eso
hermosa



◄ 396 ►
Alcachofa • CR090/100910 ©
100907-006-Flor alcachofa B&W-W © - Lumix DMC-TZ5 - 1/200seg • f/3,3 • 28mm* • Iso 100
100907-002-Flor alcachofa-W © - Lumix DMC-TZ5 - 1/160seg • f/3,3 • 28mm* • Iso 100

cuando como unas alcachofas... leo en sus hojas toda la naturaleza

3/9/10

394 - As dez e dez




As dez e dez.


Sentado.

Sentado entre dous esteos. Dous esteos que sustentan
a humanidade encalecida.

Grises, coma esa humanidade na que me mergullo
enchoupando os meus inertes ósos.

Hoxe tamén o vin. E hai dous días. E hai dous días de hai dous días.
E así, moitos días.

Hoxe tampouco fixen nada. Tampouco. Non. Non fixen nada. Nada.

Segues aí. Estático. Ás dez e dez. Tódolos días son para ti as dez e dez. Canto levas aí, na túa pousada multiestrela?

E ese can? Quizais sexa soamente a presenza da fidelidade...
ou a denuncia doutras infidelidades.
O can das dez e dez. Tamén. Ancorado no tempo sen tempo.

Xamais un gruñido. Xamais un ladro.
Quizais sabe que eu non merezo nin iso.
Nin un ladro.

Hoxe tampouco fixen nada. Quizais, quizais mañá che bote unhas moedas
coas que pagar o meu desacougo. Non me preguntei polo prezo. Non o poderei pagar.

Nunca me censurou a túa ollada. Non me miras.
Que esteas aí xa é suficiente tormento.
Non sei se sabes iso. Non creo que che importe. Nin ao teu can.

Quizais mañá che diga algo.
Quizais.

Dime que queres que che diga. Non sei que dicirche!
Non hai nada que dicir cando as palabras están feitas de sons baleiros. Axúdame!

Quizais. Quizais tamén eu estea detido nas dez e dez.
Apreixado.

Apreixado e sen un can que me acompañe.
E sen ninguén que me diga palabras baleiras.

Sen ninguén.







enlaces a dos mundos con vida propia
que un día, por casualidad, encontré... y me quedé

Concha López Fernández, a nena,
leyó algunos de mis escritos
y decidió traducir el que antecede a estas líneas

para decirle gracias sólo se necesita una palabra
... o ninguna
que el aire lo transporta todo



◄ 394►
As dez e dez • CR089/100903 ©
070928-P1030837-El hombre de las diez y diez ©
Lumix DMC-TZ5 - f/4.2 - 1/80 seg - 48 mm* - ISO 100
en castellano lo encontrarás aquí: Cristal Rasgado: Las diez y diez